मनाची सावली
तूच माझी माऊली
मौनाची अबोल भाषा
तूच मनीची प्रीत बावरी
तुझिया साठी मनी झुरते
पाहण्या डोळे आसुसले किती
आता भेट न होणे अपुली
हेचि भाग्य स्वीकारते
मनोमनी चित्र तुझे रेखाटते
स्वप्न तुझे मनी रंगवते
भावनांच्या माळा गुंफूनी
स्मरणफुलांनी तुला स्मरते
विद्या
१३.०५.२०२६
Vidyamslife
0 comments:
Post a Comment